Η ιστορία του Burgas

Η γη γύρω από τις τρεις λίμνες ήταν Θρακική πολύ πριν γίνει οτιδήποτε άλλο. Οι φυλές εδώ ψάρευαν στις λιμνοθάλασσες, επεξεργάζονταν το αλάτι και χρησιμοποιούσαν τις θερμές πηγές στην ενδοχώρα, σε αυτό που είναι τώρα το Vetren, όπου υπήρχε ένα ιερό γύρω από την πηγή.

Ο χρυσός και ο μπρούντζος στο αρχαιολογικό μουσείο στο κέντρο προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από αυτόν τον κόσμο: κτερίσματα, αφιερωματικές πλάκες και ο εξοπλισμός αλόγων ενός λαού που δεν άφησε πόλεις πίσω σε αυτόν τον κόλπο.

Οι Ρωμαίοι έχτισαν την πόλη τους μακριά από τον εκτεθειμένο κόλπο. Το Deultum, που ιδρύθηκε ως αποικία για βετεράνους του στρατού στον ποταμό Sredetska νοτιοδυτικά της σημερινής πόλης, ήταν το διοικητικό κέντρο αυτής της ακτής. Τα ερείπιά του αποτελούν ένα αρχαιολογικό καταφύγιο στο Debelt.

Πιο κοντά, οι θερμές πηγές έγιναν Aquae Calidae — μια λουτρόπολη με ένα συγκρότημα λουτρών που προσέλκυε επισκέπτες από όλη την επαρχία. Η πηγή δεν σταμάτησε ποτέ: δεκαπέντε αιώνες αργότερα ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής έχτισε το δικό του λουτρό πάνω της, και αυτό το κτίριο στέκεται ακόμα.

Η βυζαντινή και μεσαιωνική βουλγαρική κυριαρχία άφησε μικρά φρούρια και παρατηρητήρια γύρω από τον κόλπο αντί για μια πόλη. Το όνομα Burgas γενικά εντοπίζεται σε αυτούς τους πύργους — από την ελληνική λέξη «πύργος» και το λατινικό της αντίστοιχο «burgos».

Το εμπόριο και η εξουσία σε αυτήν την ακτή ανήκαν στις περιτειχισμένες λιμενικές πόλεις: Mesembria, που είναι το Nessebar, και Apollonia, που είναι η Sozopol. Και οι δύο υπάρχουν ακόμα, και και οι δύο απέχουν μισή ώρα.

Υπό την οθωμανική κυριαρχία, ο οικισμός στον κόλπο ήταν ένα σεμνό μέρος ψαράδων και αλατοποιών, επισκιαζόμενος από την Αγχίαλο — τη σημερινή Pomorie — πιο πάνω στην ακτή. Το αλάτι από τις λιμνοθάλασσες ήταν το μοναδικό του εξαγώγιμο προϊόν με σημασία.

Αυτό το αλάτι εξακολουθεί να συλλέγεται από τις ίδιες αλυκές στη λίμνη Atanasovsko, με την ίδια μέθοδο, γεγονός που την καθιστά την παλαιότερη συνεχή βιομηχανία στην περιοχή.

Μετά το 1878, η πόλη βρέθηκε στην αυτόνομη επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας και εντάχθηκε στο βουλγαρικό πριγκιπάτο με την ενοποίηση του 1885. Αυτό που την έκανε πόλη, όμως, ήταν οι υποδομές: ο σιδηρόδρομος προς την ενδοχώρα και στη συνέχεια το λιμάνι.

Το εμπορικό λιμάνι άνοιξε το 1903 και άλλαξε τα πάντα — σιτηρά και αλάτι προς τα έξω, άνθρακας και μηχανήματα προς τα μέσα, και μια τάξη εμπόρων που χάραξε τους δρόμους και έχτισε τα σπίτια από τα οποία περνάτε σήμερα στην Bogoridi.

Ο Θαλάσσιος Κήπος διαμορφώθηκε κατά μήκος της κορυφής του γκρεμού από το 1910, σε σχέδιο του κηπουρού Georgi Duhtev, και καθόρισε τον χαρακτήρα της πόλης: το πάρκο, όχι μια πλατεία, είναι το μέρος όπου συγκεντρώνεται η Burgas.

Μεταξύ των πολέμων η πόλη αναπτύχθηκε χάρη στα ψάρια, το αλάτι και τη ναυτιλία, και απέκτησε το κτίριο του καζίνο, τα λουτρά και τον παραλιακό πεζόδρομο που ακόμα πλαισιώνουν την προκυμαία.

Οι σοσιαλιστικές δεκαετίες μετέτρεψαν την Burgas σε βιομηχανική πόλη. Οι πετροχημικές εγκαταστάσεις βορειοδυτικά της πόλης, που χτίστηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, έγιναν το μεγαλύτερο διυλιστήριο στη βαλκανική χερσόνησο, και οι συνοικίες με προκατασκευασμένα μπλοκ — Lazur, Izgrev, Slaveykov, Meden Rudnik — ανεγέρθηκαν για να στεγάσουν το εργατικό δυναμικό.

Ο πληθυσμός πολλαπλασιάστηκε αρκετές φορές μέσα σε μια γενιά. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν στην Burgas σήμερα ζουν σε αυτή την πόλη, όχι στην εμπορική.

Από τη δεκαετία του 2000, η πόλη έχει ξοδέψει τα χρήματά της στην προκυμαία: η προβλήτα ανακατασκευάστηκε, το πάρκο επεκτάθηκε, οι παλιές αποθήκες του λιμανιού άνοιξαν ως πολιτιστικό κέντρο, οι λίμνες προστατεύτηκαν και διασχίστηκαν με ποδηλατόδρομους, και το αεροδρόμιο στο Sarafovo εξελίχθηκε σε ένα κανονικό πέρασμα.

Η Arena Burgas, η κλειστή αίθουσα που θα φιλοξενήσει τον διαγωνισμό, ανήκει στο ίδιο πρόγραμμα — ένας χώρος χτισμένος για μια πόλη που αποφάσισε ότι προτιμούσε να είναι προορισμός παρά μια πόλη διυλιστηρίων.

Τον Μάιο του 2027 η Burgas γίνεται η διοργανώτρια πόλη του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Για μια πόλη που απέκτησε λιμάνι μόλις το 1903, η φιλοξενία του μεγαλύτερου ζωντανού μουσικού γεγονότος στον κόσμο δεν είναι μικρό πράγμα.

Είναι επίσης η πρώτη φορά που οι περισσότεροι στην Ευρώπη θα κοιτάξουν προσεκτικά αυτή την ακτογραμμή. Αυτό που θα βρουν είναι μια νέα πόλη σε πολύ παλιά εδάφη — που είναι όλη η ιστορία αυτής της σελίδας.